رنگ ‏آمیزی و نقاشی دیواری یکی از مجموعه هنرهای کهن و کاربردی در دنیای باستان می‏ باشد. با پیدایش اولین خانه‏ ها در دورۀ نوسنگی برای باشکوه‌سازی بناها، سکونتگاه‏ ها و همچنین بیان اعتقادات حاکم بر جامعه، احساسات تصویرگر و شاید جنبه آیینی خلق ‌شده است. مطالعه برروی این‏ گونه داده ‏ها کمک شایانی بر بازسازی الگوهای ساختاری جوامع پیشین ‏‏می‏ باشد. پژوهش فوق با بهره‏ گیری از روش توصیفی- تحلیلی و گردآوری اطلاعات به روش میدانی، اسنادی و بنیادی به تاریخچۀ رنگ‏ آمیزی و نقاشی دیواری در پیش از تاریخ ایران و بررسی و مقایسه موردی این هنر در اواخر هزاره چهارم ق.م در محوطه‌های تل ملیان و میمنت‏ آباد می ‏پردازد. متأسفانه ازآنجایی‏ که رنگ و نقاشی محوطه ‏‏های پیش‌از‌تاریخی به استثناء نمونه‏‏ های نیمۀ دوم هزارۀ چهارم مستند‏نگاری مطلوبی نداشته‌اند و امروزه از بین رفته‌اند، براین ‏اساس بررسی‌ها بر نمونه‌های تل ملیان و تپۀ میمنت ‏آباد معطوف شده است و درنتیجه چنین استنباط می‏ شود که پیدایش رنگ و نقاشی در آغاز (نوسنگی) با اهداف احتمالاً آیینی شکل گرفته است، با گسترش جوامع و پیچیده‌تر شدن آن، ابتدا در اختیار قشر نخبه و صنعتگر تل باکون قرار می‌گیرد. و در دورۀ آغاز شهر‌نشینی و با ‏شکل ‏گیری ساختمان‏های ادرای از این هنر برای با‏شکوه‌تر ساختن بناهای بزرگ اداری بهره می‌برند